Στη σειρά  «The Garden of Peace and Desire (Ο Κήπος της Ειρήνης και της Επιθυμίας)», ο Καλλινίκου στρέφεται στον δημοτικό κήπο της Λευκωσίας, που βρίσκεται πίσω από τη βουλή και δίπλα στην Πράσινη Γραμμή. Η κατασκευή του ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της αγγλικής εξουσίας, και αρχικά ονομάστηκε «Κήπος της Βικτώριας», προς τιμήν της ομώνυμης βασίλισσας. Το 1968, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου, ο επιφανής Κύπριος αρχιτέκτονας Νεοπτόλεμος Μιχαηλίδης ανέλαβε την αναμόρφωση της περιοχής. Αντικατέστησε τον «Κήπο της Βικτώριας» με έναν «Κυπριακό Κήπο» ενδημικών φυτών, ο οποίος αναπτύσσεται «ελεύθερα», όπως το έθεσε ο ίδιος. Ο κήπος μετονομάστηκε σε «Κήπο της Ειρήνης». Ο Καλλινίκου, μπαίνει σε αυτόν τον πολιτικά φορτισμένο χώρο και εστιάζει σε τοποθεσίες και εμφανή στοιχεία σεξουαλικής δραστηριότητας, κινούμενος σε μια νέα αρχιτεκτονική, που διέπεται από τις ανάγκες του «ψωνιστηριού».