Το πρότζεκτ «The fish dies by its mouth» εξερευνά την ανθεκτικότητα των ανθρώπων μέσα στα πλαίσια της εμπορίας ναρκωτικών και της αλιείας.

Οι έμποροι ναρκωτικών της Κολομβίας χρειάζονται πρόσβαση στις ακτές, προκειμένου να βγάλουν το εμπόρευμά τους στη θάλασσα για τη μετέπειτα διακίνησή του. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών με τα ταχύπλοα, αναχαιτίζονται από το ναυτικό της Κολομβίας και ο τρόπος διαφυγής τους είναι να πετάνε το φορτίο στη θάλασσα, για να ελαφρύνουν το σκάφος. Κάποιοι ψαράδες από παράκτιες πόλεις της Κολομβίας ενίοτε πέφτουν πάνω σε αυτά τα πακέτα, που μπορεί να κοστίζουν όσο το δικό τους ετήσιο εισόδημα. Ορισμένοι υποκύπτουν στον πειρασμό αυτόν, ενώ άλλοι αντιστέκονται στην επέλαση της παρανομίας.

Το πρότζεκτ αποτελεί ένα συμμετοχικό και παρεμβατικό έργο, στο οποίο η κοινότητα παίζει ενεργό ρόλο στη δημιουργία των εικόνων. Οι αντιθέσεις μεταξύ των παραδόσεων (στη μουσική, τον χορό, τις κομμώσεις, τις γιορτές, τη γαστρονομία, τον τουρισμό και τη φύση) και της ένοπλης πίεσης (από παραστρατιωτικές ομάδες) εκφράζονται μέσα από διάφορες δράσεις, τοπία, σώματα και αντικείμενα. Η καθημερινότητα συνυφαίνεται με την κατασκευή των σκηνών. Εδώ, η επιτελεστική πράξη συγχέεται με την ταλάντευση της πραγματικότητας, σαν ένα τραγούδι που υμνεί αυτό το απροσδιόριστο όριο μεταξύ θάλασσας και στεριάς, μεταξύ νομιμότητας και απαγόρευσης.