Ο πυρήνας του πρότζεκτ είναι ένας στοχασμός γύρω από τη φύση της επισιτιστικής πολιτικής, τη μετάβαση από τη βιοπολιτική στην νεκροπολιτική, την καθιέρωση της ηθικής ως προϊόντος των κυρίαρχων ιδεολογιών, και το ρόλο του τραύματος, της μνήμης και του λόγου στη διαμόρφωση των καταναλωτικών επιλογών. Η Πολιορκία του Λένινγκραντ χρησίμευσε ως αφετηρία. Δεν πρόκειται για ένα υποθετικό επεισόδιο από ένα αφηρημένο παρελθόν, αλλά μια ανθρωπιστική κατάρρευση που ζωντάνεψε αμέσως τις αναμνήσεις μου. Είναι ένας μοναδικός, διαχρονικός χώρος πίσω από τον καθρέφτη, που είναι πάντα παρών και ρίχνει τη σκιά του πάνω σε γενιές ανθρώπων. Η Πολιορκία είναι μια ανεξίτηλη γενετική μνήμη, ένα τραύμα, ένα αποτύπωμα πάνω στο σώμα που αποκαλύπτεται σε εξεζητημένες μορφές παράλειψης, στην αδυναμία άρθρωσης λόγου, σε στάσεις βίας. Το επισιτιστικό τραύμα δεν είναι μόνο η ανάμνηση της πείνας, είναι ο τρόμος της ακραίας επιβίωσης. Η ιδιότητα του ήρωα απονέμεται σε εκείνους που, καθώς στερούνται λόγου, στη συνέχεια καταναλώνονται.