Ο Παζολίνι στο ψευδοντοκιμαντέρ του «Appunti per un’Orestiade Africana» (1970) ριζοσπαστικοποιεί την αισθητική του ανολοκλήρωτου, που χαρακτηρίζεται από την επιθυμία να μεταβεί στον μετα-λόγο, την πολιτική σκέψη και τον αισθητικό πειραματισμό. Δημιουργεί ένα πολιτικό δοκίμιο για την εφεύρεση της ελευθερίας, αλλά και έναν προβληματισμό για τη μετα-αποικιοκρατική συνθήκη των νεο-ανεξάρτητων αφρικανικών χωρών.

Ωστόσο, ο Παζολίνι υποπίπτει σε μια πατερναλιστική, εθνοκεντρική οπτική: η δημοκρατία παρουσιάζεται με τρόπο λανθάνοντα ως ένα δυτικό μοντέλο, το οποίο οι χώρες αυτές θα έπρεπε απλώς να δεχτούν. Η χρήση ενός ευρωπαϊκού κειμένου για τη διερεύνηση της αφρικανικής ιστορίας αμφισβητείται. Η «Ορέστεια» του Αισχύλου, που περιγράφει έναν κύκλο θανάτων και αιματηρών οικογενειακών συγκρούσεων, κλείνει με την άφιξη της Αθηνάς Παλλάδας και της συμφιλιωτικής δικαιοσύνης που φέρει μαζί της, δημιουργώντας έτσι ιδανικά το πρώτο δημοκρατικό δικαστήριο στην ιστορία. Η παράσταση πραγματοποιείται στη Gibellina (Σικελία) στο μαγικό Cretto di Burri, ένα μέρος που αποδίδει φόρο τιμής στο τραύμα, στη βία κατά της γης και των ανθρώπων. Είναι τελικά η έννοια της Δημοκρατίας παγκόσμια;