Το «Diachronicles» αποτελεί μια εξέταση του ιστορικού χώρου, που προσλαμβάνεται ως ένα φανταστικό δοχείο. Μέσα του κρατά μια πραγματική συλλογή από αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία όμως ανοίγουν τον δρόμο προς το φανταστικό. Σε αυτόν τον χώρο, η προσπάθεια ανακατασκευής του παρελθόντος υποπίπτει σε φαντασιακά κενά, όπου πράγματα δημιουργούνται, χρησιμοποιούνται, θάβονται, ξεθάβονται, μεταφέρονται ή μετακινούνται από μέρος σε μέρος.

Η νομαδική και κατακερματισμένη φύση αυτού που έχει μείνει πίσω, αυτού που έχει ξεχαστεί, αποκαλύπτει πώς η κίνηση, η μεταμόρφωση των αντικειμένων και η λανθασμένη ερμηνεία τους διαμορφώνουν την ιστοριογραφία και τελικά την πραγματικότητα.

Σε μια σχεδόν αδύνατη αναζήτηση για την ακαδημαϊκή νομιμοποίηση αυτής της πραγματικότητας, ο θεατής καλείται να εισέλθει σε έναν κόσμο, όπου το αληθινό και το ψεύτικο συνυπάρχουν, επικαλύπτοντας το ένα το άλλο. Το έργο «Diachronicles» λοιπόν ασχολείται με την απουσία μνήμης και αφορά τον κυρίαρχο ρόλο που παίζουν η αρχαιολογία, η φωτογραφία και οι μουσειακοί χώροι στην κατασκευή ιστορικών αφηγήσεων. Στην εκτέλεσή του, χρησιμοποιεί το ανθρώπινο σώμα τόσο ως σημείο αναφοράς για την αντίληψη της φυσικής κλίμακας, όσο και ως μέσο προβολής αντικειμένων.

Επιπλέον, το «Diachronicles» εξερευνά μια παράλληλη ιστορία, γεμάτη εξαφανίσεις, μορφές που χρήζουν αποκρυπτογράφησης, μη υπαρκτά αντικείμενα και πλαστογραφημένα έγγραφα κρυμμένα στα υπόγεια των μουσείων.