Το χώμα που βρίσκεται μπροστά σου έχει έρθει από το χωριό Zhirovichi της Λευκορωσίας, το χωριό των παππούδων μου. Είναι χώμα που συλλέχθηκε από το έδαφος που περιβάλλει την Πηγή του Ιερού Νερού.

Το έδαφος (pochva) έχει συμμαχήσει με τη ζωή. Φιλοξενεί δισεκατομμύρια ζωντανούς οργανισμούς, ίχνη ενός τόπου μακρινού. Οι οργανισμοί μέσα στο χώμα αναπνέουν, τρέφονται, μεταβολίζονται. Η ύπαρξή τους παράγει ηλεκτρικό φορτίο.

Από τότε που έγινε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν έχω επιστρέψει στη Λευκορωσία. Το χωριό των παππούδων μου, και μαζί την Ιερή Πηγή του, τα επισκέπτομαι πια μόνο με τη μνήμη. H ανάμνησή τους, συλλογική παραίσθηση μιας γης της επαγγελίας, συνεχίζει να υπάρχει σε κάποια διαφορετική χρονική κλίμακα, αιώνια κοντινή και μακρινή.

Ένας τόπος μνήμης, μια υπόσχεση, μια επιθυμία. Το έδαφος βουίζει από ήχους ζωής, ανήκουστους.

Οι ζωντανές δονήσεις του εμπνέουν όνειρα και επιθυμίες. Με τη μορφή κώδικα, τα ψηφία επιτελούν τελετουργίες που ανακατασκευάζουν ένα τοπίο από μνήμης. Το τοπίο αυτό βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη δική μου φαντασία και την πραγματικότητα.

Ένα όνειρο από χώμα, μια γη της επαγγελίας που ενυπάρχει στη φυσική ύλη.