Το φωτογραφικό πρότζεκτ «When the sun goes down we see lemons» εξερευνά τις έννοιες του «μαζί», της οικειότητας και της θηλυκότητας, μέσω μια σειράς συνεργατικών, επιτελεστικών αυτοπορτρέτων.

Τη στιγμή που αποφασίζεις να μετατοπιστείς και να βρεθείς στην άλλη πλευρά της κάμερας, τα όρια ανάμεσα στον φωτογράφο και το φωτογραφιζόμενο εξαφανίζονται. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός χώρου γεμάτου ενσυναίσθηση και ζεστασιά, ενός χώρου γεμάτου χαρακτήρες παρόντες, δυναμικούς, ενεργητικούς. Αυτά τα – από τη φύση τους – «θηλυκά» ζητήματα δημιουργούν ένα σύμπαν εορτασμού διαφορετικών εκφράσεων θηλυκότητας, οι οποίες όμως, ενώ εκθειάζονται, ταυτόχρονα αποδομούνται, μέσα από το χιούμορ, την οικειότητα, τα παιχνιδιάρικα ντυσίματα. Και καθώς ο εαυτός γίνεται θεατρικό υποκείμενο, η συνθήκη της πόζας αποσυντίθεται. Αυτή η ηθελημένη παρερμηνεία αισθητικής και οπτικών κωδίκων, στοχεύει στην αμφισβήτηση των κανονικοποιημένων δυτικών τρόπων, με τους οποίους εκφράζεται και ερμηνεύεται η θηλυκότητα, τρόπων του να υπάρχεις και τρόπων του να γίνεσαι ορατή.