Από την αρχή του 21ου αιώνα, έχει καταστεί προφανές και γενικά αποδεκτό ότι η ανθρωπότητα γίνεται μάρτυρας των αποτελεσμάτων και των επιπτώσεων των δικών της συστημάτων, γεννώντας μια νέα εποχή που θα μπορούσε να ονομαστεί Ανθρωπόκαινος. Η εποχή αυτή χαρακτηρίζεται από το μακροπρόσθεσμο/μόνιμο αντίκτυπο της ανθρώπινης παρέμβασης στο οικοσύστημα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόσφατο φαινόμενο της παγκόσμιας υπερθέρμανσης και τις συνέπειές του. Αυτή η έκθεση προσπαθεί να οραματιστεί και να θεωρητικολογήσει σχετικά με τη μετάβαση από μια γήινη εποχή σε μια εποχή που κατακλύζεται από την παρουσία του νερού. Εστιάζει  σε συγκεκριμένα γεγονότα καθώς και σε προσωπικές αφηγήσεις, δημιουργώντας μια μυθοπλασία που ξεκινά από σημεία της γης που λυγίζουν υπό το βάρος της ιστορικής/κοινωνικής πραγματικότητας, και καταλήγει σε μια προτεινόμενη προσωπική και συμπαντική κάθαρση που επέρχεται από το στοιχείο του νερού.