Ο Γάλλος θετικιστής του 19ου αιώνα Αύγουστος Κοντ είχε πει πως: «Οι νεκροί κυβερνούν τους ζωντανούς», πιστεύοντας ότι μόνο οι καλύτερες ιδέες μπορούν να επιβιώσουν και πως η κοινωνία προχωρά μέσα από τη συσσωρευμένη γνώση όσων προηγήθηκαν πριν από εμάς. 150 χρόνια αργότερα βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία στην οποία προσπαθούμε συνεχώς αλλά ματαίως να φανταστούμε ή να ονειρευτούμε οτιδήποτε καινούργιο. Είμαστε παγιδευμένοι σε έναν ατέρμονα κύκλο που φέρει μαζί του την άνοδο του φασισμού, αυξανόμενες οικονομικές ανισότητες και πολλά ακόμα. Η ποπ κουλτούρα έχει κορεστεί, αναπαράγοντας συνεχώς δυστοπικές ή νοσταλγικές αφηγήσεις και η κοινωνία έχει εξελιχθεί σε μια κοινωνία αποτελούμενη από ζόμπι, όπως επισημαίνουν ερευνητές,-τριες, όπως η Hito Steyerl, ο Adam Curtis ή ο Mark Fisher, επαναλαμβάνοντας έναν ατελείωτο νοσταλγικό κύκλο αυτοαναφορικότητας.

«Οι νεκροί κυβερνούν τους ζωντανούς». Μόνο που σήμερα φαίνεται ότι οι νεκροί μάς κυβερνούν με έναν τρόπο διαφορετικό. Η δύναμη του παρελθόντος υπερισχύει αυτής του παρόντος, αποτρέποντάς μας από το να φανταστούμε ένα καλύτερο μέλλον.

Ο David Fathi και ο Frédéric D. Oberland παρουσιάζουν μια οπτικοακουστική εγκατάσταση που απεικονίζει τους σύγχρονους ζωντανούς νεκρούς. Βιντεοσκοπημένα υλικά πραγματικών πολιτικών μαχών και ξυλοδαρμών σε συνελεύσεις και κοινοβούλια σε ολόκληρο τον κόσμο μετατρέπουν το σημερινό πολιτικό τοπίο σε μια ταινία με ζόμπι, ντυμένα με κοστούμια και γραβάτες. Είτε τους θεωρείτε ιδεαλιστές είτε τους βλέπετε ως μηδενιστές, οι χαρακτήρες αυτοί μάχονται με γροθιές εκεί ακριβώς που οι λέξεις δεν μπορούν να βγάλουν νόημα.