Το «Las flores mueren dos veces» είναι ένα πρότζεκτ που εξερευνά μια σχέση γονέα-παιδιού γεμάτη απώλεια, σιωπή, θάνατο, αλλά και ζωή και συμφιλίωση έπειτα. Ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 15 ετών. Κανείς όμως δε μου είπε ότι αυτοκτόνησε μέχρι που έγινα 30. Ήταν τότε που άρχισα να επισκέπτομαι πάλι τις φωτογραφίες, τα μέρη και τις μνήμες που ως εκείνη τη μέρα είχα αφήσει πίσω μου.

Έχοντας εκτεθεί σε αυτήν την πραγματικότητα, άρχισα ξανά να εξερευνώ το οικογενειακό μου αρχείο και μαζί τον τελευταίο κήπο που εργάστηκε ο πατέρας μου, χρησιμοποιώντας διάφορες ψηφιακές τεχνικές για τροποποίηση των εικόνων. Μέσω αυτής της επανεξέτασης των οικογενειακών άλμπουμ και μεταποιώντας τα δομικά στοιχεία των φωτογραφιών που συμπεριλαμβάνονται σε αυτά, στόχος μου σε αυτό το πρότζεκτ είναι να αποδιαρθρώσω τις εικόνες και τις αφηγήσεις που αυτές φέρουν, χρησιμοποιώντας το γκλιτς (glitch) ή το ψηφιακό σφάλμα ως εργαλεία. Παράλληλα, μέσω μιας τρισδιάστατης αναπαράστασης του κήπου που δημιούργησα χρησιμοποιώντας φωτογραμμετρία, επιθυμώ να θίξω ζητήματα που σχετίζονται με την πλαστικότητα της μνήμης, η οποία μεταφορικά αναπαρίσταται μέσα από τα φυτά που καλλιεργούσε ο πατέρας μου, τα οποία ζουν μέχρι και σήμερα.

Στο πρότζεκτ αυτό η φωτογραφία λειτουργεί ως σημείο εκκίνησης για την αμφισβήτηση προσωπικών αφηγήσεων και την εξερεύνηση ενός νεοσύστατου σύμπαντος, όπου τα φυτά λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα στα φαινομενικά αντίθετα.