Στη ρίζα του καλλιτεχνικού μου έργου βρίσκεται η οικογένειά μου. Το 2003, στη διάρκεια του τελευταίου μου έτους στη σχολή γραφικών τεχνών, η φωτογραφία έγινε  ο τρόπος να εξερευνήσω όλες τις πτυχές της οικογενειακής μου ιστορίας. Η προσέγγιση είναι  μετωπική, αναπαραστατική, ντοκιμαντερίστικη – το ανησυχητικό, σκοτεινό περιεχόμενο: η δουλειά μου είναι μια διέξοδος, με βοηθά να πάρω μια ανάσα σε ένα περιβάλλον που αγαπώ αλλά και που με πνίγει. Ένα προστατευτικό σπίτι στην καρδιά ενός μεγάλου πάρκου συμβολίζει αυτή την οικογένεια όπου όλα βιώνονται με ένταση. Είναι το έργο τέχνης μιας μητέρας, να βρισκόμαστε τακτικά. Με τον καιρό, τα ταξίδια, τις αέναες επιστροφές, η ματιά μου έχει γαληνέψει. Τώρα βλέπω αυτό το σπίτι σα μια πνευματική παιδική χαρά, ένα φανταστικό χώρο που κατοικείται από σύμβολα, αινιγματικές εικόνες, τρυφερές και σκληρές, παρμένες από παιδικό παραμύθι. Σήμερα, αυτό το πρότζεκτ έχει επεκταθεί και σε άλλες οικογένειες. Το «Σπίτι της Ευτυχίας» είναι ένα έργο που τίθεται στην υπηρεσία των οικογενειών. Όλοι μπορούν να συμμετέχουν.