Μέσω της χρήσης σημειωτικών στοιχείων στην ενότητα έργων της με τίτλο «Illusion of home, as a memory», η Νικόλ Οικονομίδου εξερευνά το συναίσθημα της νοσταλγίας, την έννοια του σπιτιού και την ανάγκη της εύρεσης ταυτότητας, καθώς η ίδια και η οικογένειά της διασχίζουν τον Ατλαντικό. Η καλλιτεχνική της πρακτική πραγματεύεται τις διαστάσεις της μνήμης, της μετανάστευσης και της ταυτότητας, εξερευνώντας προσωπικές εμπειρίες και πολιτισμικά σύμβολα. Παρουσιάζει μια εκλεπτυσμένη αναφορά στην επίδραση της οικονομικής μετανάστευσης στις ατομικές και συλλογικές ταυτότητες, εξερευνώντας την περίπλοκη αλληλεπίδραση της γλώσσας και του πολιτισμού. Τα έργα της λειτουργούν ως υπενθύμιση για τους θεατές τόσο της επιθυμίας όσο και της ανάμνησης. Η παρουσίαση αποκαλύπτει το τελευταίο έργο της Οικονομίδου, βασισμένο σε φωτογραφίες που έστελνε η γιαγιά της κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι οποίες λειτουργούν ως αντικείμενα μνήμης.