Εμείς οι άνθρωποι είμαστε τα μόνα εν ζωή πλάσματα που αντιλαμβάνονται την έννοια της θνητότητας. Και με έναν τρόπο είμαστε καταδικασμένοι να αποδεχτούμε την τρωτότητα που φέρει αυτή η συνειδητοποίηση. Πώς όμως η παροδική μας ύπαρξη μπορεί να αναγνωριστεί ή καλύτερα να ομολογηθεί σε μια ατομικιστική κοινωνία; Πριν από έξι χρόνια ξεκίνησα να αναζητώ την απάντηση στο ερώτημα αυτό μέσα από τη φωτογραφική μου σειρά «The Nature of Things».

Την ίδια ακριβώς περίοδο, η γιαγιά μου διαγνώστηκε με άνοια. Η ασθένειά της όρισε και το σημείο εκκίνησης των δικών μου φόβων. Αν η ταυτότητά μας εξαφανίζεται αυτόματα τη στιγμή του θανάτου μας, πώς μπορούμε να αναλογιστούμε και να εξερευνήσουμε την άνοια σαν τη στιγμή που ο χρόνος ξεκινά να παγώνει, οδηγώντας μας σταδιακά στην απομάκρυνση από τον εαυτό μας;

Με αργούς ρυθμούς, που ακολούθησαν τη σταδιακή πορεία της ασθένειας αυτής, το πρότζεκτ εξελίχθηκε σε μια συνεργατική διαδικασία με τη γιαγιά μου. Και καθώς παρακολουθώ τους τρόπους με τους οποίους αυτή αλλάζει σωματικά και ψυχικά,
προσπαθώ να κάνω κτήμα μου την αποδοχή αυτής της τρωτότητας. Να υπάρξω μέσα στην ήδη εδραιωμένη τάξη πραγμάτων, αγκαλιάζοντας το γεγονός ότι αυτό που τη συντηρεί είναι, εν μέρει, αυτή ακριβώς η περατότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.