Στη Λευκορωσία πήγα για πρώτη φορά το 2009, για να φωτογραφήσω την Ημέρα της Νίκης, οπότε γιορτάζεται η σοβιετική νίκη κατά του φασισμού και της ναζιστικής Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών, στους δρόμους παρέλασαν τρακτέρ, στρατιωτικά οχήματα και εργάτες εργοστασίων. Μια παλιά σημαία της ΕΣΣΔ ανέμιζε από έναν πύργο ραδιοφωνικής αναμετάδοσης πάνω από το Μινσκ. Τα πάρκα ήταν γεμάτα από κόκκινες τουλίπες, παραδοσιακό σύμβολο της άνοιξης και της αναζωογόνησης στην ΕΣΣΔ. Ένιωθα ότι είχα ταξιδέψει πίσω στο χρόνο, σε μια ελαφρώς διαφορετική διάσταση, που δε συμβάδιζε με τον σύγχρονο κόσμο. Αιφνιδιάστηκα, αλλά ο καλύτερος τρόπος να προχωρήσω ήταν να αποδεχθώ αυτή τη σύγχυση και να αφεθώ στο κύμα της νοσταλγίας. Μήπως η παραληρηματική ατμόσφαιρα των προσεκτικά ενορχηστρωμένων μαζικών εορτασμών με έκανε να εξαπατώ τον εαυτό μου; Ένα πέτρινο προσωπείο δυσκόλευε την ανεύρεση του όποιου προσωπικού χώρου, αλλά επέστρεφα κάθε χρόνο, ελπίζοντας να βρω οικειότητα και κατανόηση.