Πώς μπορεί ο ήχος του κλείστρου μιας φωτογραφικής κάμερας 35mm να τραβήξει την προσοχή ενός διαδηλωτή κατά τη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας; Σαν να υπήρχε ένας φωτογράφος ανάμεσα στο πλήθος, που χρησιμοποιώντας ένα μεγάφωνο είπε: «Ένα, δύο, τρία, χαμογελάστε…», κάνοντας μερικούς από τους διαδηλωτές να ξεχάσουν στιγμιαία το πού βρίσκονται και να στρέψουν το βλέμμα τους στην κάμερα.

Με αφετηρία το παραπάνω ερώτημα, το φωτογραφικό πρότζεκτ «Eyes dazzle as they search for the truth» φέρνει στο επίκεντρο τους επαναστάτες του Ιράν, που σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή το 1979 έστρεψαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το βλέμμα μακριά από το πλήθος και κοίταξαν βαθιά τον φακό μιας φωτογραφικής μηχανής. Στις φωτογραφίες αυτές η αναμενόμενη σχέση μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου αλλάζει, σαν τα δύο αυτά μέρη να έχουν παραχωρήσει τη θέση τους το ένα στο άλλο. Αυτή η αντιστροφή ρόλων είναι κομβική για την αναπαράσταση της συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής, καθώς το ίδιο το πλήθος αναλαμβάνει τη φωτογραφική καταγραφή της, δίνοντας χώρο στη δική του οπτική, αρνούμενο να την παραχωρήσει σε κάτι εξωτερικό.

Η χρήση του φωτογραφικού φακού επιτρέπει μια αλληγορική συνθήκη, στην οποία το φωτογραφικό υλικό της επανάστασης αποχωρίζεται το πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκε, για να έρθει στο σήμερα. Και μοιάζει σαν το βλέμμα των τότε επαναστατών να περίμενε την ματιά μου για δεκαετίες, ξεδιαλέγοντας πολλαπλές σειρές φακών και βλεμμάτων, μέχρι να φτάσει σε μένα. Ήθελαν η ιστορική τους καταγραφή να γίνει από μια κάμερα. Και προσπάθησα να τιμήσω αυτή την επιθυμία τους για αθανασία.