Ασχολούμαι με τη φωτογραφία από το 2009 και σχεδόν πάντα, τη χρησιμοποιώ ως ανθρωπολογικό εργαλείο. Πάντοτε αναμειγνύω διαφορετικές φωτογραφικές γλώσσες και κατηγορίες (όπως η σκηνοθετημένη φωτογραφία, το ρεπορτάζ, το πορτρέτο και η νεκρή φύση) γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχει μία μόνο συγκεκριμένη οπτική γωνία όταν πρόκειται για την εξιστόρηση της πραγματικότητας και προτιμώ να καθιστώ σαφή τον κατακερματισμό της εικόνας: πιστεύω ότι ο θεατής πρέπει να παίζει ενεργό ρόλο στην ολοκλήρωση της δουλειάς μου. Από το 2015 και μέχρι το 2018 εργάστηκα πάνω σε ένα πρότζεκτ με τίτλο Fata Morgana – το όνομα ενός περίπλοκου αντικατοπτρισμού που παραμορφώνει τα αντικείμενα και στη συνέχεια εξαφανίζεται απρόσμενα. Το φαινόμενο αυτό είναι ορατό από την περιοχή μου, στο νότιο τμήμα της Ιταλίας, το Salento, και για μένα, αντιπροσωπεύει έναν ισχυρό συμβολισμό της σύγχρονης γεωπολιτικής μας κατάστασης. Σήμερα, όλοι μιλούν για τον τόπο μου λόγω της τουριστικής ανάπτυξής του. Προσπάθησα να κάνω αυτή την περιοχή της Ευρώπης τον πυρήνα νέων αφηγήσεων, να φέρω στο επίκεντρο θέματα όπως η μετανάστευση, η έλλειψη ενσωμάτωσης των μεταναστών και η εκμετάλλευση των εποχικών εργατών. Αν και λιγότερο δραματικές από αισθητικής άποψης, οι εικόνες αυτές δεν υστερούν νοήματος.