Ένα διαμέρισμα, της μητέρας μου. Χρόνος: 2004 καλοκαίρι.

Η μητέρα έχει φύγει. Το διαμέρισμα που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της είναι άδειο από την παρουσία της. Τώρα πρέπει να αδειάσει και από τα πράγματά της. Όμως κάτι ακόμα μένει, εδώ, ανάμεσα και γύρω από τα έπιπλα και τα αντικείμενα, μια αναπνοή ζωής. Είμαι κι εγώ εκεί, τη νοιώθω, θέλω να την διατηρήσω όσο μπορώ.Το νάιλον με το μέτρο με βοηθάει καθώς επίσης και η φωτογραφική μου μηχανή. Μετά από 10 χρόνια αυτή η Αναπνοή υπάρχει ακόμα μέσα στις φωτογραφίες μου. Η μνήμη των αγαπημένων δεν φεύγει ποτέ.

Λίζη Καλλιγά