Είμαι το αποτέλεσμα όλων όσων οι άλλοι έχουν επενδύσει σε μένα: η θεμελιώδης προτεραιότητα των γονιών μου, η αυτοματοποιημένη διαδικασία του γυμνασίου, ο έρωτας με τους διδάσκοντες στο πανεπιστήμιο. Στους γονιούς μου βλέπω σ’ επανάληψη τους δικούς τους γονείς, τον έρωτά τους, την τυφλότητά τους. Και ούτω καθεξής – κατά βάθος συμβαίνει πάντα το ίδιο. Κάθε τεχνική ανακάλυψη της πατρογονικής μου φυλής συνέβαλε στη δημιουργία μου. Κάθε μία απ’ αυτές οδήγησε στην αναπόφευκτη εμφάνισή μου. Κάθε γραμμή από τα ερωτικά γράμματα που λάμβανε η μητέρα μου την έφερνε ολοένα και πιο κοντά στην επιλογή του μελλοντικού μου πατέρα. Εις άτοπον απαγωγή. Όλο αυτό κατέληγε σε ένα και μόνο συμπέρασμα: εμένα. Μου αποστερήθηκε το δικαίωμα να εκφράσω μία δυνατότητα, μία επιθυμία ή κάποια πρόταση.

Οι γονείς είναι μία εξουσία που μπορείς να αποτινάξεις από πάνω σου μονάχα με πολλή προσπάθεια. Ξεχωρίζουν μέσα από φράσεις και χειρονομίες. Εάν θέλεις να προσβάλλεις κάποιον κοντινό σου, σύγκρινέ τον με τους γονείς του: ο στόχος είναι η ανομοιότητα. Δεν θέλεις να αντικατοπτρίζεσαι στα μάτια τους. Η ολοκληρωτική ελευθερία επέρχεται μονάχα όταν εκείνοι πεθαίνουν· τότε τελικά αποκτάς την όραση που σου πήραν με την γέννησή σου.

Αυτά τα κείμενα είναι γράμματα προς τη μητέρα μου, γραμμένα κατά διαστήματα, από τη δεκαετία του ’60 μέχρι τη δεκαετία του ’80. Με αποστολείς φίλους, γονείς και εραστές. Το αρχείο μού κληροδοτήθηκε όταν εκείνη πέθανε. Στην οικογένειά μου δεν ήταν σύνηθες να διαβάζουμε τα γράμματα του άλλου. Κάθε γενιά ζητούσε από την επόμενη να καταστρέφει την αλληλογραφία της. Όμως για κάποιον παράδοξο λόγο, κανείς δεν το έκανε· τα γράμματα αποθηκεύονταν στο συρτάρι ενός γραφείου. Και εγώ τα κληρονόμησα. Από παιδί ανέπτυξα πολύ περίεργο χαρακτήρα. Διάβαζα στα κρυφά τις επιστολές των άλλων. Με μάλωναν γι’ αυτό κι εγώ ντρεπόμουν. Ακόμη ντρέπομαι, αλλά όχι τόσο συχνά – ούτε τόσο πολύ.

Ksenia Yurkova

www.kseniayurkova.com