Στην εποχή του «πεφωτισμένου καταστροφισμού», της απέραντης κρισ(ι)ολογίας, των πολλών διαγνώσεων και της έλλειψης ισχυρών προτάσεων ή προοπτικών (θεωρίας και πράξης), κάθε πρακτική καλλιτεχνική υπόκειται σε σειρά δοκιμασιών, σε σειρά «πλαισιώσεων» προκειμένου να διακριβωθεί η υπόστασή της, η συνεισφορά της, η αντοχή της και η σύμπλεξή της με τις ριζικές ανακατατάξεις στις αρχές του 21ου αιώνα και της 3ης χιλιετίας.

Το κομβικό σημείο αυτής της εκθεσιακής πρότασης συνοψίζεται στο αν η σύγχρονη φωτογραφία – φωτογραφική έχει τη δυναμική και την εμβέλεια μιας σύνθετης αποτύπωσης των «πρώτων κινούντων» του ιστορικού γίγνεσθαι ή θα περιοριστεί στα επιφανειακά παίγνια, σε καταγραφές των επιφαινομένων; Πώς σε τελευταία ανάλυση, η ανάδειξη του «ουσιώδους» και του «θεμελιακού» των ανθρώπινων παθών και δράσεων συμπλέκεται με το «αιώνιο» παιχνίδι της μυθοπλασίας και της ιστορικής προσέγγισης;

Τα προαναφερόμενα ζητήματα επιδέχονται διαφορετικές προσεγγίσεις και κυρίως διαφορετικές απαντήσεις – με την παραγωγή φωτογραφικών έργων, που είναι και εντέλει το τελικό και απόλυτο πεδίο εξακρίβωσης της συνεκτικότητας τους. Τα «κελιά» του εκθεσιακού χώρου του metamatic:taf, ως άμεσα υλικά πλαίσια αποτελούν τη μήτρα του αμοιβαίου ελέγχου μεταξύ ιδεών και έργων, θεσμών και φωτογράφων, του τοπικού και του παγκόσμιου, του ουσιώδους και του ελάσσονος.