Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, η τυφλότητα ήταν και είναι μία από τις πλέον φοβερές κακοτυχίες που μπορεί να πλήξουν κάποιον. Όταν η κόρη μου άρχισε να τυφλώνεται, για μια περίοδο δύο χρόνων βίωνε τη φυσική επιδείνωση της όρασης της καθώς και μια ισχυρή ψυχολογική αντίδραση στην επικείμενη νέα πραγματικότητά της. Αντλώντας από αυτό το έντονο γεγονός, διυλίζω τον αποπροσανατολισμό και τη σύγχυση που βιώνεται στην καθημερινότητα σε ένα προσωπικό οπτικό ημερολόγιο. Εδώ, επέλεξα να αποτυπώσω μεταφορικά τη δική μου άποψη για την εμπειρία της με την τυφλότητα, καθώς και τις ψυχικές της συνέπειες.  

Charlie Simokaitis