«Μια ζωγραφιά του Klee, ο Angelus Novus, παρουσιάζει έναν άγγελο που θέλει λες ν’ απομακρυνθεί από κάτι που κοιτάζει επίμονα. Τα μάτια του ατενίζουν, το στόμα είναι ανοιχτό, τα φτερά απλωμένα. Έτσι φαντάζεται κανείς τον Άγγελο της Ιστορίας. Το πρόσωπό του στρέφεται στο παρελθόν. Εκεί που εμείς βλέπουμε μιάν αλληλουχία γεγονότων, αυτός βλέπει μία και μόνη καταστροφή που στοιβάζει συντρίμμια πάνω σε συντρίμμια και τα σαρώνει στα πόδια του. Ο Άγγελος θα ήθελε να παραμείνει, να ξυπνήσει τους νεκρούς, να ενώσει πάλι τα σπασμένα. Όμως μια θύελλα φυσά απ’ τον Παράδεισο κι έχει πιαστεί με τέτοια φόρα μες στα φτερά του που ο Άγγελος αδυνατεί να τα κλείσει. Η θύελλα αυτή τον σπρώχνει συνεχώς στο μέλλον, που του στρέφει την πλάτη, ενώ τα συντρίμμια μπρος στα πόδια του στοιβάζονται ως τον ουρανό. Η θύελλα αυτή είναι αυτό που αποκαλούμε πρόοδο» [Βάλτερ Μπένγιαμιν, Θέσεις πάνω στην έννοια της Ιστορίας – Θέση ΙΧ· απόσπασμα από την εισαγωγή του έργου του συγγραφέα Μονόδρομος (μτφ. & εισαγωγή: Νέλλη Ανδρικοπούλου. «Άγρα», Αθήνα 2004)]. Η πραγματική εικόνα του παρελθόντος φτερουγίζει μακριά. Το παρελθόν μπορεί να γίνει κατανοητό μονάχα ως μια εικόνα που αναβοσβήνει τη στιγμή που αυτή μπορεί να αναγνωριστεί –και δε μπορεί να ειδωθεί ξανά.

Ο άγγελος της ιστορίας υπήρξε η έμπνευση για την ταινία μου. Περιορισμένη σε διάρκεια μόλις πέντε λεπτών, η ταινία απεικονίζει την καταστροφή και την πρόοδο της ιστορίας. Ξεκινά με τη δημιουργία των πλανητών από σύννεφα συμπιεσμένων αερίων μέχρι το σήμερα. Η στοίβα, που δημιουργήθηκε από ένα διαδικτυακό αρχείο εικόνων, περιγράφει τη μία και μοναδική καταστροφή του Μπένγιαμιν. Μία λάμψη του πρωτότυπου παραδείσου ανακόπτει την κατακλυσμιαία ορμή και υπενθυμίζει στον θεατή τη διαλεκτική της ιστορίας, όπου το παρελθόν μπορεί να ανακληθεί μονάχα σε σχέση με τις απαιτήσεις του παρόντος.

Aura Rosenberg

www.aurarosenberg.com